Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Zorg + welzijn

Welzijnswerk verschuift.....

Door de kanteling van de WMO en de verschraling van de zorg wordt meer een beroep gedaan op welzijn om de gevolgen van dat beleid  op te vangen. Welzijninstellingen worden uitgedaagd om  na te denken over nieuwe projecten die de oplossing moeten bieden om de komende problemen voor (met name) kwetsbare burgers in te dammen. Dat is een enorme uitdaging en biedt voor het welzijnswerk nieuwe kansen. Veel collega's in het welzijnswerk zijn bang voor  verschuiving richting de zorg. Moeten wij straks samen met vrijwilligers dagbestedingsprojecten gaan aanbieden voor mensen met een handicap?

Weergaven: 351

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

Reactie van Anneke Krakers op 23 Mei 2011 op 12.35
Mensen willen geholpen worden en het zal hun een worst zijn door wie ze worden geholpen. Of daar nu het stempeltje welzijn of het stempeltje zorg op staat is voor de klant niet zo interessant. Dus als de klant, de burger de regie krijgt, kunnen welzijn en zorg samen maar beter slim zijn en hier een antwoord op hebben.
Reactie van Teun Hofmeijer op 21 April 2011 op 14.41

Het is een kans. De kracht van een welzijnswerker is het leggen van verbindingen die er nog niet waren. Voorheen zochten we die verbindingen met name in ons eigen domein, binnen welzijn. De toenadering tussen zorg en welzijn maakt dat je nog meer aan elkaar kunt knopen. Wat mij betreft volgen de toenaderingen met de Awbz, jeugdzorg, cultuur, sport, WWB, WSW, etc.

Concreet ben ik in Oldenzaal samen met partners een project/werkwijze aan het opzetten waar mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt diensten gaan verlenen aan 'wmo-klanten', en vice versa. Een beetje a la Buurtdiensten.nl, maar dan zonder de gezinsverzorgers. Zo kun je individuele wmo-kosten drukken, ondanks bezuinigingen mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan het werk houden en je kunt experimenteren om wederkerigheid in de praktijk vorm en inhoud te geven. We gaan het zien, ik heb er zin in.

 

 

Reactie van John Beckers op 7 April 2011 op 16.56

Chapeau, Piet en andere collega's. Warm pleidooi voor inclusieve aanpak. Zie ook Dik Hooimeijer's statement dat de mensen buiten niet meer de mensen van 1990 zijn, en welzijnswerk zich nog veel bezig houdt met de mensen die we toen kwetsbaar noemden. Dat ziet er tegenwoordig wel anders uit en de 'uitdagingen' zijn minstens zo uitdagend.

Reactie van Herma de Ruigh op 7 April 2011 op 14.13

Ja, en waarom niet? Alleen zou ik niet spreken over "projecten" en de welzijndienst geen "dagbesteding"noemen en de activiteit niet beperken tot "mensen met een handicap"".

Als welzijnsprofessional zou ik iets nieuws verzinnen.

Reactie van Daniëlle Heidema op 7 April 2011 op 11.35

Angst is nog altijd een slechte raadgever.

Welzijn moet altijd uitgaan van de kansen en slimme coalities sluiten. Krachten bundelen met bijvoorbeeld instellingen die zorg aanbieden. Uitgaan van  je eigen kracht en de kracht van de ander. De gedachte dat gezamenlijk de krachten bundelen  1+1 = minimaal 3 gaat opleveren.

Mooi voorbeeld is nog altijd het senseo effect.....

 

Wie zegt dat je als welzijnswerker zelf die dagbestedingsprojecten moet uitvoeren? Welzijn kan hier voorwaardescheppend in zijn en regisseren, stimuleren en motiveren tot samenwerking.

Daar kunnen verrassende maar ook voor de hand liggende oplossingen voor komen.Welzijn kan en mag de rol van innovator oppakken om te komen tot nieuwe oplossingen zonder dat je daar zelf  als welzijnsinstelling de uitvoerder van wordt. Nu werkend vanuit de overheid (voorheen als welzijnswerker) denk ik vooral; Welzijn pak die kansen!

 

 

Reactie van Piet Slaats op 7 April 2011 op 8.01
Welzijnswerk bevindt zich nog steeds op een eiland als je zo blijft denken. Ik heb in de afgelopen jaren geprobeerd om activiteiten in het kader van vrije tijd voor mensen met een beperking over te hevelen naar het welzijnswerk. Ik ben daar erg veel koudwatervrees tegengekomen zoals Marlies Overmars deze ook beschrijft. Welzijnswerk kijkt in mijn beleving te weinig naar wat er allemaal gaande is in de wereld. Welzijnswerk zegt zich te richten op de zwakkeren in de samenleving maar mensen met een beperking dat is weer net een straat te ver.  Veel welzijnswerkers weten niets van mensen met een beperking. Dat blijkt ook uit de opmerking van Marlies. Er kan zo veel meer gedaan worden voor en met mensen met een beperking door het welzijnswerk als de welzijnswerkers maar bereid zijn om verder te kijken dan hun dagelijkse gang van zaken. En natuurlijk moet welzijnswerk mee ontwikkelen, want welzijnswerk is nodig maar dan voor alle mensen en veel meer in samenwerking in plaats van apart. Welzijnswerk moet van haar eiland komen en meer rond gaan kijken wat er allemaal leeft. Dat levert profijt op voor de burgers (met of zonder beperking).
Reactie van Marjolein van Vessem op 31 Maart 2011 op 20.30
Waarom niet? Marjolein van Vessem

© 2022   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden