Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Zorg + welzijn

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie je dit als het over geld gaat zoals nu aan de Inspiratietafel. "Iedereen die hier aan tafel zit", zei de voorzitter, "zit hier voor zijn eigen belang". 

Ik zat met mijn oren te klapperen want waar ik werk hebben we idealen. Vinden we dat onze klanten of burgers zelf veel meer aan hulp en zorg kunnen doen. Delen we ons werk steeds meer met klanten, mantelzorgers, vrijwilligers. Krijgen we mooie netwerkjes waar klanten zelf in control zijn en ook steeds meer zelf voor elkaar krijgen. Hoe beter we hierin worden, hoe succesvoller wij zijn, hoe kleiner wij kunnen worden. En voor alle andere organisaties geldt precies hetzelfde. In Breda noemen we dit meedoen.

Belangen voorop stellen spoort hier niet mee. Het houdt organisaties, verzekeraars, gemeentes gevangen in het oude paradigma. Probleemgericht, aanbodgestuurd, versnipperd. Het begint met een verkeerd uitgangspunt: wat mensen niet kunnen in plaats van wat ze wel kunnen. Van daaruit kom je tot het labelen van tekorten, diagnosebehandelcombinaties, diensten en producten met een kostprijs. En uiteindelijk een markt waarop producten en prijzen vergeleken kunnen worden. Hoe meer je doet en hoe groter je omzet, hoe beter je presteert. In termen van de veranderkunde: van A naar B gaan volgens de regels, inzichten en principes van A. Dat loopt niet goed af.

Het nieuwe paradigma: oplossingsgericht, focus op mensen in plaats van op kwalen, uitgaan van wat mensen wel kunnen, mensen niet als individu zien maar als deel van een gemeenschap, het glas half vol (filmpje). Dan heb je geen producten meer maar maatwerk want iedereen heeft andere talenten. Hoe beter die worden aangesproken, hoe beter je presteert. Niet alleen worden we hier blijer van, het werkt ook beter en het is meestal goedkoper. Je gaat delen in plaats van verdelen. Niet meer is beter maar minder. Kunnen we op deze manier van A naar B? Volgens de regels, inzichten en principes van B? Niet straks, niet via een plan, maar nu, meteen? Hoe ver zijn we al? Wat gaat er al goed? Wat kunnen we daar meer van doen?

Natuurlijk vindt iedereen dat beter maar we schrikken terug voor de gevolgen. We zijn niet vertrouwd met krimp. Maar als we dat nou eens niet zien als een gevolg of iets wat ons overkomt maar als een keuze, als het doel van onze professie, als de kroon op ons werk? Ons eigen glas half vol? Ziet de wereld om ons heen er dan niet veel mooier en vrolijker uit? 

Volgende week maandag is er weer een inspiratietafel. Zou het lukken om iedereen mee te krijgen? Samen krimpen, niet omdat het moet maar uit overtuiging, omdat het goed is?

Weergaven: 254

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

© 2022   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden